Search
عوارض ترامادول

آیا ترامادول مسکنی بی خطر است؟

 عوارض مسکن ترامادول

عوارض مسکن ترامادول

نویسنده دکتر پیتر آر کلمن (Dr. Peter R. Coleman)

زمانی که ترامادول برای اولین بار به عنوان مسکن تایید شد، شرکت دارویی آن٬ از این بابت خرسند بود که آن را به عنوان یک مسکن سالم و غیراعتیادآور روانه بازار کند.

هر چند که من تا حدودی در این باره مشکوک بودم زیرا شرکت دارویی اعلام کرد که ترامادول بر همان بخش از مغز (گیرنده های مخدر مو)که هروئین و سایر مواد مخدر هسته سخت تاثیر گذارند، اثر می گذارد.

در واقع، بنده دقیقا از همان روزهای نخست افرادی که این مسکن جدید “غیراعتیادآور” برایشان تجویز می شد را تحت نظر گرفتم و مشاهده کردم که به لحاظ جسمی به این مسکن وابسته می شدند.

این مسکن هنوز توسط عده زیادی از متخصصین که همچنان فکر می کنند این ماده بی ضرر و غیر اعتیادآور است ، تجویز می شود. امروزه شاهدیم که بیماران چه دوران سختی را برای رهایی از این مسکن باید سپری کنند – حتی در بسیاری از بیماران علائم سم زدایی بدتر از بیمارانی است که  هروئین را ترک می کنند.

ماه گذشته ما می بایست بیماری که دوز بسیاری بالایی از ترامادول مصرف می کرد را سم زدادیی می کردیم. وی روزانه حدود 40 قرص مصرف می نمود – بیشتر از حداکثر 8 قرص در روز که معمولا توسط متخصصین تجویز می شود.

جالب این بود که او اصلا دچار تشنج نشد در حالیکه بسیاری از بیمارانی که دوز بالایی ازترامادول مصرف می کنند مکرار دچار تشنج می شوند. نگرانی زیادی درباره اینکه سم زدایی این فرد از چنین دوز بالایی تا چه حد دشوار خواهد بود.

من سال ها مشاهده کرده بودم که بیماران هنگام سم زدایی ترامادول چه سختی را تحمل می کنند و می دیدیم که بسیاری بیماران آنچنان سم زدایی دشواری داشتند که دچار گیجی، وهذیان شده و حتی دیگر قادر نبودند با واقعیت ها ارتباط برقرار کنند – آنها روان پریش می شدند.

از من خواسته شد که با بیمارانی که چنین واکنش شدیدی از خود نشان می دهند صحبت کنم. یکی از ترسناک ترین مسائل درباره این بیماران این است که آنها ممکن است به مدت 10 روز در حالت هذیان گویی باقی بمانند. بیمار ما دقیقا این طور بود. ما دوران سم زادیی او را طولانی کردیم تا بدنش به آرامی با شرایط وفق پیدا کند همچنین از دوزهای بالای دارو برای آرم نگه داشتن سیستم عصبی وی استفاده کردیم.

در تاریخ رشد و گسترش دارو ها و بازاریابی دارو موادر بسیاری از  داروها ، از جمله ترامادول وجود دارند که به عنوان داروهایی بی خطر و غیراعتیاد آور معرفی می شوند اما بعدها مشخص می شود که تا چه حد اعتیاد آور هستند و اثرات جانبی سوء و جدی دارند.

در اواخر دهه 1800 زیگموند فروید پیشنهاد داد که از کوکائین برای سم زدایی بیماران معتاد به مورفین استفاده شود – که در آن زمان سم زدایی مورفین کاملا به یک مشکل تبدیل شده بود. از قضا مدتی بعد پزشکان توصیه کردند که از مورفین برای خلاصی و سم زدایی کوکائین که در آن زمان  یک مشکل بزرگ بود، استفاده شود.

در دهه 1960 والیوم به عنوان دارویی سالم ، بی خطر و غیراعتیادآور برای درمان اضطراب و بی خوابی معرفی شد اما سپس مشخص دش که به شدت اعتیاد آور است و ترک آن نیز تشنج و توهم به دنبال داشت.  کمی بعد داروی “غیراعتیادآور” زاناکس (آلپرازولام) به عنوان راهی برای رهایی افراد از شر والیوم توصیه شد و سپس کلونوپین غیراعتیادآور (کلونازیام) نیز برای درمان بیماران مصرف کننده زاناکس معرفی شد.

در دنیای موادمخدر، تاریخچه مشابهی برای داروهایی که به عنوان داروهای غیراعتیادآور و بیخطر معرفی شده اند وجود دارد که بعدها مشخص می شود بسیار اعتیادآورهستند و حتی گاهی سم زدایی از داروهایی که جایگزین این داروها می شوند نیز دشوارتر است.

زمانی  که داروسیت معرفی شد آنقدر آن را سالم و بی خطر می دانستند که پزشکان تعداد زیادی بطری آن را به صورت رایگان به بیماران خود می دادند. متادون نیز به عنوان یک جایگزین سالم برای هروئین و سایر مخدرها معرفی شد.  هم اکنون متادون در کلینیک های سراسر کشور مورد استفاده قرار می گیرد و توسط بسیاری از پزشکان به عنوان مسکن دردهای مزمن نیز تجویز می شود.

من معتقدم که در حال حاضر متادون از بین سایر مخدرها در کشور به لحاظ مصرف بیش از حد دارای رتبه و جایگاه اول می باشد. اخیرا نیز سابوکسون (بوپرنورفین) معرفی شده که به عنوان جایگزین سایر مخدرها مصرف می شود. هنگامی که این دارو برای اولین بار معرفی شد اکثر کارشناسان بر این باور بودند که سابوکسون هیچ گونه اعتیادی در پی نخواهد داشت و بیماران به راحتی می توانند مصرف آن را قطع کنند .

با گذشت زمان، امروزه ما شاهدیم که اکثرا بیمارن دوران سختی برای سم زادیی از این دارو باید سپری کنند. هم چنین علائم ترک و سم زدایی از سابوکسون بسیار شدیدتر از علائم ناشی از ترک مخدرهایی با اثرات کوتاه همچون اوکسی کونتین، پرکوسیت و  حتی هروئین است. علائم ترک سابوکسون آنقدر ادامه می یابند که متاسفانه اکثر بیماران مجدد به مصرف آن رو می آورند.

بنابراین گرچه من تولیدکنندگان دارو را به خاطر توسعه درمان ها و داروهای جدید برای بیماران تحسین می کنم اما باید مراقب باشیم و بدانیم که برخی داروها سالم و بی خطر به نظر می رسند اما درواقع بی خطر نیستند.

مواد مخدر اعتیادآور همگی بر بخش مشابهی از مغز– شامل هسته اکومبنس و ناحیه تگمنتوم شکمی – اثر می گذارند. موادمخدر اعتیادآور( و الکل) باعث آزاد شدن  دوپامین در این ناحیه از مغز می شوند و این دوپامین است که در افراد حس خوبی ایجاد کرده و فرد دوست دارد مجدد و مقداربیشتر ازآن ماده را مصرف نماید.  اگر داروهای جدید نیز در این بخش از مغز اثر کنند در نتیجه می توان گفت که آن ها نیز اعتیاد آور هستند. هم پزشکان وهم بیماران  بایستی قبل مصرف هر نوع داروی جدید کاملا مراقب باشند و با دقت عمل کنند.

 

تهیه و ترجمه از: دانشنامه پزشکی




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*