Search

تجويز زودهنگام انسولين با کنترل شديد گلوکز

stk65075cor

هيپرگليسمي طول‌کشيده به سلول‌هاي بتاي پانکراس آسيب مي‌زدند و اين امر به پيشرفت ديابت نوع 2 کمک مي‌کند. در بيماران مبتلا به ديابت که به‌تازگي تشخيص داده ‌شده‌اند، دوره کوتاه مدت درمان شديد با انسولين بدون درمان دارويي بيشتر با مدت يوگليسمي طولاني‌تر بوده است. اين که آيا اين پديده بر اثر حذف سريع سميت گلوکز بوده يا در نتيجه يک اثر ديگر انسولين، مشخص نيست.

به منظور گسترش اين يافته‌ها، پژوهشگران در چين 382 بزرگسال ديابتي را که به‌تازگي تشخيص داده ‌شده بودند به طور تصادفي به 3 گروه دريافت‌کننده يکي از اين 3 درمان اوليه تقسيم کردند: تزريق زيرجلدي مداوم انسولين (با استفاده از پمپ)، تزريق‌هاي متعدد روزانه انسولين (با انسولين NPH قبل از خواب و رگولار پيش از غذا)، و پايين‌آورنده‌هاي خوراکي گلوکز (سولفونيل‌اوره، متفورمين يا هردو).

دوزها تا رسيدن گلوکز ناشتا و پس‌ازغذاي هدف تنظيم شدند؛ 30 بيمار که در آنها يوگليسمي ايجاد نشد يا دچار عوارض جانبي شدند از مطالعه حذف شدند.

پس از 2 هفته رژيم موفق، بيماران درمان دارويي بيشتري دريافت نکردند؛ مگر آنهايي که گلوکز ناشتا يا پس‌ از غذاي آنها بيشتر از مقدار هدف بود. بخشي از بودجه اين مطالعه توسط يک توليدکننده انسولين تامين شده بود.

بيشتر شاخص‌هاي متابوليک در زمان آغاز مطالعه و بلافاصله پس از مداخله در بين اين دو گروه يکسان بودند. پس از 1 سال پيگيري، بهبود مقدار گلوکز در مقايسه با گروه داروي خوراکي به طور قابل توجهي در تعداد بيشتري از بيماران دو گروه انسولين حفظ شده بود.

رهنمود: بيشتر بيماران با درمان زودهنگام شديد يوگليسمي پيدا مي‌کنند؛ و اين يوگليسمي دريافت‌کنندگان انسولين بادوام‌تر از دريافت‌کنندگان داروهاي خوراکي است. احتمالا هر 3 رژيم آثار مشابهي بر سميت گلوکز داشته‌اند، اما درمان با انسولين ممکن است به سلول‌هاي بتا فرصت استراحت و بازتواني داده باشد، در حالي که سولفونيل‌اوره‌ها ممکن است به تحريک بيشتر و خستگي بيش‌ازحد آنها منجر شده باشند. هرچند اين مطالعه به شفاف‌سازي آثار فيزيولوژيک درمان‌هاي اوليه ديابت کمک مي‌کند، کاربرد آن براي طبابت باليني هنوز روشن نيست.

منبع: Salamatiran



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*