Search
حسادت کودک

حسادت کودک نسبت به میهمان تازه وارد

حسادت کودک

» حکایت نو که اومد به بازار «

امروزه یکی از مهم ترین موضوعاتی که در جامعه مطرح می شــود، پرهیز از خانواده تک کودک و روی آوردن به تعداد کودکان بیشــتر در خانواده می باشــد، ولی یکی از مهم ترین مسایلی که خانواده ها در مســیر افزایش تعداد کودکان با آن روبرو خواهند شد، جدای از مسایل و مشــکلات مالی که خود موضوعی به مراتب مهم تلقی می شود، نحوه مواجهه کودک بزرگ تر خانواده با مهمان تازه وارد است.

ورود نوزاد تازه وارد به محیط خانواده برای کودک اول، بحران بزرگی محسوب می شــود. اما بر اســاس چگونگی رفتار والدین با کودک بزرگ تر، ممکن است او حسود و کینه توز بار آمده و یا کودکی دلسوز و مهربان شود.
اهمیت نوع رفتار والدین ایجاب می کند که به توضیح در خصوص نحوه درســت برخورد کردن والدین با کودکان بزرگ تر بپردازیم. طبیعی اســت کودکی که تاکنون در مرکز توجهات پــدر و مادر و حتی سایر اعضای فامیل بوده است، اکنون با به دنیا آمدن نوزاد تازه وارد، موقعیت خود را در خطر می بیند و لذا از این موضوع احســاس ناخوشایندی به او دست می دهد.

از یک طرف او دوست دارد به نوزاد نزدیک شده و در کنار او باشد و از طرفی دیگر نوزاد را رباینده تمامی توجهات والدین می بیند. اکنون دیگر برادر یا خواهر جدید، در مرکز توجهات والدین قرار گرفته است، پس او می تواند روی تخت کودک بزرگ تر  بخوابد و هر چه را دوســت دارد در اختیار بگیرد و همواره والدین به سبب کوچک تر  بودن، حق را به او می دهند.
این ها همگی موضوعاتی هستند که موجب نگران شدن کودک بزرگ تر می شود و در صورت ادامه یافتن، موجب حســادت او می شود. اینجاست که وظیفه والدین در کاهش حساسیت ها، بسیار مهم وتاثیر گذار خواهد بود.

اوج هیجان حسادت کودکان در دوران 41 الی 51 ماهگی به صورت واضح دیده می شــود. در این برهه زمانی اســت که چنان چه مادر، نوزادی دیگر را در آغوش بگیرد، نوزاد او بلافاصله واکنش نشان می دهد. ممکن است واکنش نوزاد آرام باشد، به این صورت که تنها خود را به مادر رسانده و سعی در چسباندن خود به بدن مادر  داشته باشد.

گاهی حســادت به صورت تغییر رفتار بروز می نماید، مانند کودکی که بر اثر حســادت رختخواب خود را خیس می کند و یا به مکیدن انگشتان خود مبادرت می ورزد و گاهی هم ممکن است از انجام یک کار روزمره خودداری کند، مثلا از خوردن غذا امنتاع کند. تمامی این رفتار ها تنها به یک منظور از ســوی کودک ســر می زند و آن جلب توجه مادر و منحصر نمودن علاقه و محبت او به  خود می باشــد.

در حقیقت کودک از این وســیله دفاعی به عنوان ابزاری برای برخورد با موقعیتن امطلوب پیش روا ستفاده مین ماید. حال پس از بیان وضعیت، نوبت به آن رسیده تا به ذکر چند توصیه در خصوص  نحوه برخورد با کودکی که به نوزاد جدید حسادت می کند، بپردازیم:  چنان چه کودک بزرگ تر مرتکب اشــتباهی شــد، والدین باید از اشتباه او چشم پوشی کنند.

اگر این اشــتباه عمدا یا سهوا ضرری را متوجه نوزاد کرد، والدین باید به خاطر داشته باشند که دعوا کردن او تنها باعث شعله ور شدن آتش حسادت در او می شود. برای مثال فرض کنید کودک چهار ساله شما عمدا یا سهوا باعث زمین خوردن نوزاد شده است. رفتار معقولانه والدین در این خصوص می تواند به این صورت باشــد که ضمن بغل کردن کودک خود به او بگویند که «خوشحالم  که برای هر دوی شما اتفاقی نیفتاده است.

حالا باید با هم کمک کنیم و برادرت رو از زمین بلند کنیم.» وقتی کودک می بیند که والدین، او را بابت این اتفاق سرزنش نمی کنند، دلیلی برای حسادت با نوزاد  نمی بیند. اگر یک کودک پنج ساله به نوزاد تازه متولد شده حسادت کند، امری کاملا طبیعیا ست. علتا ین رفتار آنا ست کها و مجبورا ست شرایط جدیدی را تحمل کند.

تا قبل از حضور این نوزاد، هر آن چه در خانه بوده و همچنین محبت والدین کاملا به او اختصاص داشــته، ولی اکنون کودک باید در هرچه هست با میهمان جدید شریک باشد. والدین  باید با درک شرایط و روحیات کودک خود به گونه ای رفتار کنند که حس حسادت کودک را تقویت نکنند. والدین می توانند کودک را در انجام امور مربوط به نوزاد، در صورتی که خطری او را تهدید نکند، شریک نمایند. برای مثال والدین می توانند انجام کار هایی مانند آوردن پوشک را به کودک بزرگ تر خود واگذار کنند.

در این حالت ضمن آن که کودک احساس طرد شدن از سوی والدین را نمی کند، احساس بهتری در مواجهه با نوزاد به او دست خواهد داد. چنان چه کودک درخواســت بغل کردن نــوزاد را دارد، والدین می توانند در صورتی که احتمال بروز حادثه برای نوزاد وجود ندارد، این خواسته کودک را اجابت کنند، ولی رعایت نکات ایمنی به هنگام بغل بودن نوزاد توسط کودک الزامی می باشد.

این کار موجب می شود که کودک احساس نزدیکی بیشتری با نوزاد کرده و حس حسادتی که تا کنون در وجودش بوده، تا حدود زیادی فرو کش نماید. والدین باید حتما زمانی در طول روز را به کودک بزرگتر خود اختصاص دهند. آنها در این فرصت می توانند احساس خود را به او نشان بدهند و  بگویند که تا چه اندازه او را دوست دارند. همچنین والدین باید از کودک خود بخواهند تا احساس خود را راجع به آنان و نوزاد تازه وارد بیان کند. این امر ســبب می شود که آن ها  نسبت به احساسات درونی کودک خود آگاهی بیشتری کســب کنند. در تمام این مدت والدین باید کودک را در آغوش خود بگیرند.

این کار باعث می شــود که کودک احساس آرامش بیشتری نموده و احساس طرد شدن از والدین، که پس از تولد نوزاد تازه وارد در او ایجاد شده بود، فروکش کند. والدین همواره مواظب بروز نشانه های نگرانی در کودکان خود باشند تا نسبت به رفع به موقع آن اقدام نمایند. بروز نشانه هایی مانند ناخن جویدن، مکیدن انگشت، لکنت زبان، بی قراری و پرخاش گری، ترس، کابوس و غیره می تواند از عوامل هشدار دهنده  اضطراب در کودکان باشد که باید هر چه سریع تر نسبت به شناسایی و رفع آن اقدام لازم صورت گیرد.

ربابه طبری / کارشناس آموزش ریاضی و آموزگار - Medplus



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*