Search
پیاده روی مناسب ترین ورزش برای مبتلایان به آرتروز زانوست

درمان آرتروز زانو با پیاده روی

پیاده روی مناسب ترین ورزش برای مبتلایان به آرتروز زانوست

 درمان آرتروز زانو

 

 

آرتروز یک بیماری مزمن بسیار شایع است که با عنوان استئرآرتریت زانو هم شناخته میشوداز عوارض ثانویه جدی آرتروز میتوان به  اختلال در عملکرد و محدودیت فعالیت سالمندان اشاره کرد.

این بیماری همچنین هزینه های سنگینی به سیستم بهداشت و درمان جامعه تحمیل می کند.

تاکنون درمان قطعی و دائمی برای آرتروز زانو شناخته نشده است اما روز به روز بر تنوع درمان های موقتی و نگه دارنده که درد بیمار را کاهش می دهد و عملکرد مفاصل و کیفیت زندگی بیمار را بهبود می بخشد، افزوده می شود.

نتایج مطالعات گسترده نشان می دهد که کاهش وزن و ورزش درمانی بر کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی بیماران تاثیر دارد اما تاکنون تاثیر درمان های دارویی تسکینی، تزریقات داخل مفصلی کورتن و هیالورونیک اسید به عنوان عامل پیشگیری کننده یا درازمدت قطعی آرتروز تایید نشده است.

درمان های غیرجراحی

هنوز اتفاق نظر کلی وجود ندارد اما درباره انجام ورزش های هوازی، آبی و تمرینات مقاومتی و تقویتی اتفاق نظر بین متخصصان وجود دارد زیرا انواع مختلف ورزش در صورتی که پزشک تجویز کند، از میزان درد می کاهد و سبب بهبود حرکت و عملکرد مفاصل آرتروزی می شود.

ورزش درمانی برای هر فرد متناسب با شرایط سنی و جسمی، بیماری های همراه، شدت آرتروز و معاینات فیزیکی انجام می شود.

درست مانند هر نسخه دارویی که در آن شکل دارو، دوز، زمان استفاده و ملاحظات و احتیاط های حین مصرف دارو مشخص است، انجام ورزش در بیماران نیز باید از سوی پزشک تجویز شود و نوع ورزش، شدت، طول مدت هر جلسه و تعداد جلسات در روز و هفته و احتیاط های لازم رعایت شود.

نکته این جاست که بسیاری از بیماران از نقش اساسی ورزش و تحرک جسمانی در کاهش درد آرتروز ناآگاهند و به دارو درمانی روی می آورند. در صورتی که یکی از علل بروز بیماری، سبک زندگی نادرست است که باید اصلاح شود.

استفاده از دوچرخه ثابت با ارتفاع بلند صندلی به دلیل این که بخشی از وزن بیمار به صندلی دوچرخه منتقل می شود و از فشار بر زانوها کم می کند، به ویژه در افراد چاق مناسب تر است.

از سوی دیگر استفاده از وسایل ورزشی و تجهیزاتی که قابلیت تنظیم براساس شرایط فیزیکی بیماران را ندارد از جمله وسایل نصب شده در پارک ها ممکن است به سلامت سالمندان آسیب برساند.

باید دانست که آرتروز زانو از یک سو سبب می شود به دلیل کم تحرکی ناشی از درد، قدرت عضلات اطراف زانو کاهش پیدا کند و از طرف دیگر کاهش قدرت عضلات سبب ایجاد و افزایش شدت بیماری می شود.

در بسیاری از بیماران نبود تناسب بین قدرت و انعطاف پذیری عضلات باعث تشدید آرتروز می شود.

بنابراین علاوه بر ورزش های تقویتی عضلات به ویژه عضله چهارسر و نزدیک کننده های ران، انجام تمرینات کششی برای افزایش انعطاف پذیری عضلات پشت و کنار ران و حتی تمرینات تعادلی بسیار مفید است.

همچنین پیاده روی یکی از مناسب ترین ورزش ها در مبتلایان به آرتروز زانو است اما فرد باید از حرکت روی سطوح شیبدار به ویژه سرپایینی پرهیز کند.

لنگش و آرتروز زانو

به طور کلی آرتروز زانو در زنان شایع تر است و معمولا با درد و لنگش همراه است.

با پیشرفت بیماری آرتروز در زنان، زانوها دچار انحراف می شود و به اصطلاح به شکل پرانتزی در می آید. یکی از عوارض زانوی پرانتزی لنگیدن است.

بنابراین برخی افراد بالای ۵۰ سال که به آرتروز پیشرفته زانو مبتلا هستند، دچار لنگی می شوند و این مسئله به علت اختلال محور بیومکانیک زانو است که در زمان راه رفتن به صورت لنگش خود را نشان می دهد.

از دیگر دلایل لنگیدن می توان به مشکلات مفصل لگن، آرتروز لگن، دردهای ستون فقرات و اندام های تحتانی اشاره کرد که به لنگیدن فرد منجر می شود و معمولا با درد همراه است.

روش جدید درمان آرتروز

طی چند سال اخیر استفاده از روش درمانی موسوم به تزریقات سرم غنی از پلاکت (PRP) رو به گسترش است.

شواهد علمی موجود حاکی است که این شیوه به شرط این که توسط متخصصان و به دور از منفعت طلبی انجام شود، اثر مفید درمانی امیدوارکننده ای دارد و تاکنون عارضه جانبی قابل توجهی هم نداشته است.

در این روش برای تهیه پلاسمای غنی از پلاکت ۲۰تا۵۰ سی سی از خون بیمار گرفته می شود سپس طی مراحل سانتریفوژ ۳ تا ۶ سی سی پلاسمای غنی از پلاکت که غلظت پلاکت آن ۴تا۶ برابر خون فرد است به دست می آید.

به طور معمول برای درمان ۵ سی سی از محصول به دست آمده به بیمار تزریق می شود.

این تزریق مقداری دردناک است اما برای این که تزریق ماده بی حسی ممکن است از اثرات درمانی آن بکاهد، سعی می شود تزریق بدون افزودن ماده بی حسی و ضددرد انجام شود.

طی ۲تا۳ روز اول پس از تزریق بیمار درد خواهد داشت و احساس سنگینی، تورم و گرمی در ناحیه تزریق می کند اما این واکنش ها معمولا طی یک تا ۲ هفته اول از بین می رود.

علاوه بر این که پزشک باید بیمار را ویزیت کند و شرح حال و سوابق بیماری را بگیرد، انجام آزمایش های کلی و تصویربرداری ضروری است.

یک هفته قبل از درمان و طی چند هفته پس از درمان با PRP باید از مصرف داروهایی که فعالیت پلاکت ها را مختل می کند از جمله کورتن، داروهای ضدالتهابی غیرکورتنی شامل آسپرین، بروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک، پیروکسیکام و ژلوفن اجتناب شود. اما استفاده از داروهای ضد درد موضعی و استامینوفن خوراکی ممنوعیتی ندارد.

درمان آرتروزبا روشPRP

مروی- پزشکان متخصص دوره دیده در رشته های طب فیزیکی و توان بخشی، روماتولوژی، طب ورزشی و ارتوپدی افرادی هستند که توان انتخاب صحیح بیمار و انجام درمان با روش PRP را دارند.

با توجه به این که این درمان هنوز به عنوان درمان استاندارد معمول شناخته نشده است، توصیه می شود بیماران حتما به مراکز ذی صلاح دانشگاهی و متخصصان مربوطه مراجعه کنند.

آنچه در این میان مهم است، نظارت دقیق مراجع مسئول است که عملا با توجه به پراکندگی و وسعت ارائه این خدمات آن هم در مراکز بدون پروانه کار بسیار دشواری است. طبق تحقیقات اثر قطعی این روش لااقل ۶ ماه است و با توجه به این که عوارض استروئیدهای تزریقی را ندارد باید به هزینه آن توجه بیشتری کرد.

خراسان – دانشنامه پزشکی




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*