Search

فواید طبی مصرف گل کلم

گل کلم (فارسی شرقی:گل پی) از سبزیجات می‌باشد که گل آن بیشترین استفاده را دارد و ساقه و برگ‌های آن دور ریخته می‌شود. این گیاه به واسطه بذر کشت می‌شود.

گل کلم دارای چربی و کربوهیدرات کمی است و پر فیبر و دارای ویتامین ب ۹، آب، و ویتامین C است. گل کلم حاوی چند فیتوکمیکال است که برای سلامتی ادم سودمند است.

سولفورافان ترکیبی است که از بدن در مقابل سرطان محافظت می‌کند.

سم زدایی : گل‌کلم شامل آنتی‌اکسیدان‌ و سولفور است که  فعالیت سم زدایی را تقویت می‌کنند.

همچنین گل‌کلم دارای مواد فیتوشیمیایی طبیعی به نام گلوکزینولات است که آنزیم سم‌زدا را در بدن فعال می‌کند.

اگر مواد لازم برای سم‌زدایی به بدن نرسانیم و با انتخاب سبک زندگی و رژیم غذایی نادرست بدن را در معرض مواد مضر و سمی قراردهیم، در واقع خود را در معرض آسیب‌های ناشی از این مواد سمی و سرطان‌زا قرارداده‌ایم.

golkalam

به همین دلیل افزودن گل‌کلم و تمام هم خانواده‌های این گیاه شامل کلم بروکلی و کلم برگ به رژیم غذایی روزانه بسیار مهم است.

ضد التهاب : گل‌کلم منبع غنی ویتامین K است، و به همین دلیل یکی از مواد غذایی ضدالتهاب به شمار می‌آید. ویتامین K به عنوان تنظیم کننده‌ی واکنش به التهاب در بدن عمل می‌کند.

تقویت‌کننده سیستم گوارش : در هر 100 گرم گل‌کلم، 9 گرم فیبر وجود دارد و به همین دلیل انتخاب خوبی برای بهبود گوارش است.

محققان دریافته‌اند که سولفورین حاصل از گلوکزینولات، از لایه‌ی داخلی معده محافظت می‌کند و از رشد هلیکوباکتر پیلوری در معده پیشگیری می‌کند.

آنتی اکسیدان : منبع غنی ویتامین C و منگنز است که هر دو از اجزای اصلی آنتی‌اکسیدان‌ها هستند. علاوه بر این شامل طیف گسترده‌ای از انواع آنتی‌اکسیدان‌های دیگر است و در نتیجه، خطر سرطان و بیماری‌های ناخواسته حاصل از اکسیداسیون سلولی را کاهش می‌دهد.

تقویت‌کننده قلب : سولفورین موجود در کلم و هم‌خانواده آن بطور مؤثری بر فشار خون و عملکرد کلیه‌ها اثر مثبت دارد. دانشمندان بر این باروند که فواید سولفورین با بهبود متیلاسیون DNA‌ مرتبط است  که برای عملکرد سلولی بسیار مهم است.

تقویت‌کننده مغز و اعصاب : منبع غنی «کولین» است. کولین نوعی ویتامین B است که نقش اساسی در عملکرد مغز به عهده دارد. کولین سبب بهبود عملکرد شناختی و بهبود یادگیری و حافظه می‌شود. همچنین «کولین» در سوزاندن چربی نقش مهمی دارد و کمبود آن در بدن منجر به جمع شدن چربی در کبد و ایجاد کبد چرب می‌شود.

منبع:پارسی طب-ویکی پدیا



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*