Search

بی اختیاری ادراری

بی اختیاری ادرار

» سبب شناسی  اورولوژیك و دارویی در بزرگسالان «

متوسط عمر يا اميد به زندگی افراد در حال افزايش است .انتظار می رود بزرگسالان سالم با 65 سال سن ،18 سال بيشتر و بزرگسالان سالم 85 ساله ،هشت سال بيشتر زندگی كنند .درک اين موضوع كه چرا افراد بزرگسال و مراقبان آن ها امروزه به طور فعال در پی دسترسی به گزينه های درمانی موجود در بسياری از حوزه‌های مراقبتهای سلامت برای ارتقای كيفيت زندگی خود هستند ،دشوار نيست .
در ارتباط با بيماری های اورولوژيک بيش از 60درصد اقدام های سرپايی انجام شده از سوی پزشکان ،صرف مراقبت از افراد بيشتر از 65 سال و بيش از 50درصد جراحیهای اورولوژيک روی بيماران بيش از 65 سال انجام می شود .

جمعيت سالمند كه به سرعت در حال افزايش است موجب بروز چالش های منحصربه فردی در طب اورولوژيک و ظهور رشته اورولوژی سالمندان به عنوان يک تخصص فرعی به رسميت شناخته شده است.
در اين مقاله به موضوع بی اختياری ادراری و آثار مرتبط با دارو بر عملکردمجرای ادراری تحتانی (موضوع های مبتلا به سالمندان) پرداخته شده و به اختصار در مورد ديليريوم ( نوعی اختلال روانی به نسبت كوتاه مدت كه به طور معمول بيانگر حالت مسموميت بوده و مشخصات آن عبارتند از: خطای حسی ،توهم ،هذيان ،هيجان زدگی ،بی قراری ،اختلال حافظه و گسسته گويی ) به عنوان يک تفاوت ظريف و درخور توجه در تظاهرهای بالينی عفونت مجاری ادراری (UTI) در سالمندان بحث خواهد شد .
در ضمن رويکرد گروهی و مبتنی بر همکاری برای مراقبت از بيماران سالمند نيز مورد تاكيد قرار خواهد گرفت .

» بی اختياری ادراری

كنترل ادرار يا توانايی فرد برای نگهداری محتويات مثانه تا زمان مناسب برای دفع آن ،نيازمند توانايی هايی در زمينه های فيزيولوژيکی ( سيستم عصبی كارآمد ،مثانه سالم و عملکرد پيشابراه ) و ادراكی ( توانايی واكنش به فشار مثانه ،دارا بودن انگيزه برای كنترل ادرار ) است .
اختلال در هر يک از اين توانايی ها میتواند به ناتوانی در حفظ يا ابقای كنترل بر ادرار منجر شود .بی اختياری ادراری (UI) يا نشت ناخواسته ادرار ،عارضه ای رايج است كه بيش از 50درصد زنان بيش از 70 سال سن را تحت تاثير قرار میدهد .
اگرچه امکان افتراق فعاليت بيش از حد مثانه (مانند شب ادراری يا بی اختياری ادراری شبانه) از ضعف پيشابراه يا بی اختياری ناشی از اضطراب (نشت ادرار هنگام فعاليت فيزيکی مانند سرفه ،عطسه ،بلند كردن اشيا و توانايی دسترسی به موقع به دستشويی پس از فشار برای تخليه مثانه) وجود دارد ،اما امکان همزمانی اين دو عارضه وجود دارد كه به آن بی اختياری تركيبی می گويند .
اين نوع بی اختياری بيشتر در بيماران سالمند و به ويژه در زنان سالمند ديده می شود.

در بيمارانی كه با شکايت از بی اختياری ادراری به پزشک مراجعه می كنند نياز به اقدام های تشخيصی از جمله موارد زير وجود دارد:

معاينه ناحيه شکم برای بررسی امکان اتساع مثانه، ارزيابی مختصر نورولوژيک پرينيوم (ميان‌دو‌راه) و نقاط انتهايی تحتانی ،معاينه ناحيه لگن در زنان برای بررسی پرولاپس (پايين افتادگی رحم) و اختلال هورمونی و بررسی آلت تناسلی و پروستات در مردان .
هنگام بررسی بی اختياری ادراری در سالمندان به ويژه آنهايی كه دارای همبودیها و رژيم های پيچيده دارويی هستند بايد اتيولوژی های ناشی از مصرف دارو يا تشدي دشده از سوی دارو را منتفی كرد .

گفتنی است ،درمان غيردارويی وغيرجراحی به عنوان اساس مديريت انواع متعدد بی اختياری ادراری تلقی می شود .اين مداخله ها بايد اغلب به عنوان نخستين درمان انجام شوند و پس از شروع آن ،حتی در صورت شروع درمان دارويیبی اختياری ادراری ،بايد ادامه يابد .
اگر اهداف اختصاصی درمانی با دوزاژ بهينه در يک بيمار حاصل نشود ،بايد افزودن يک داروی دوم يا تغيير و استفاده از يک داروی جايگزين را لحاظ كرد .
ملاحظه هايی كه بر انتخاب درمان در بی اختياری ادراری تاثير میگذارند ،عبارتند از: سن بيمار ،همبودی ها ،داروهايی كه به طور همزمان مصرف می شوند و توانايی بيمار به پايبندی به رژيم دارويی تجويز شده.

» داروسازان و كمک آن ها

همکاری در مراقبت از بيمار می تواند به استفاده اتکای بيمار به خود و پيشگيری از ناتوانی او از روشهای جديدی منجر شود كه در طول از جمله اهداف اوليه در مراقبتهای بالينی ساليان تجربه بالينی در اثر كار با بزرگسالان افراد 65 ساله و بالاتر است .با وجود منافع تکوين و پالايش ي افتهاند .

درمان دارويی ،كيفيت زندگی مرتبط با سلامت تشريک مساعی كليد مراقبت جامع و بسيار يک سالمند می تواند به دليل مشکلات ناشی هماهنگ است .
توصيه می شود اين تشريک از مصرف داروها به مخاطره افتد .همان گونه مساعی همواره بين متخصصان بيماران سالمند ،كه اغلب در اختلالهای عملکردی اتفاق پزشکان مراقبت های اوليه ،اورولوژي ستها ،می افتد ،می توان مصرف دارو را برای هدف داروسازان و ساير متخصصان وجود داشته قرار دادن مجموعه علائم يک بيماری (مانند باشد .علاوه بر اين ،ارزيابی جامع وضعيت بی اختياری ادراری) قبل از آنکه مدالي تههای بيماران سالمند موجب پيشبرد روشهای كاهش غيرفارماكولوژيک را به حداكثر خود رساند ،شروع مشکلات مرتبط با مصرف دارو می شود.
علاوه بر اين ،به دليل مصرف داروهايی كه صورتی كه داروسازان درجريان مديريت دارويی ،پيش تر جزو رژيم دارويی بيمار بوده اند ،ممکن مشاوره تجويز دارو ،بررسی مشورتی رژي مهای است تغيير عملکرد روی داده باشد .
بنابراين ،دارويی يا سازگار كردن داروها ،به بيمار دسترسی هنگام مصاحبه با يک بيمار و مراقب او ،كسب داشته باشند ،در آن صورت انجام يک ارزيابی سابقه دقيق و كامل دارويی و اطلاعات خاص دقيق میتواند به درک دليل برگشتپذيری و دارويی بيمار امری حياتی است .

علاوه بر اين، پيشگيری از عوارض نامطلوب مرتبط با مصرف دارو در سالمندان، نيازمند آن است كه داروسازان در مورد موضوع های خاص مرتبط با سن بيمار و فارماكوكينتيک و فارماكوديناميک كه تعيين كننده مناسب بودن يک داروی خاص برای يک فرد بيمار است، آگاهی داشته باشند، دوزاژ مناسب دارو را تعيين كنند و به ساير شاغلان مراقبت های سلامت در مورد نکات ظريف درمان در جمعيت سالمند كمک كنند.
از آنجا كه نيازهای بيماران سالمند به طور قابل ملاحظه ای با نياز بيماران جوان تر تفاوت دارد، رويکردی مبتنی بر مشاركت و همکاری در مراقبت از بيمار می تواند به استفاده از روش های جديدی منجر شود كه در طول ساليان تجربه بالينی در اثر كار با بزرگسالان تکوين و پالايش يافته اند. تشريک مساعی كليد مراقبت جامع و بسيار هماهنگ است.
توصيه می شود اين تشريک مساعی همواره بين متخصصان بيماران سالمند، پزشکان مراقبت های اوليه، اورولوژيست ها، داروسازان و ساير متخصصان وجود داشته باشد.

علاوه بر اين، ارزيابی جامع وضعيت بيماران سالمند موجب پيشبرد روش های كاهش مشکلات مرتبط با مصرف دارو می شود. در صورتی كه داروسازان درجريان مديريت دارويی، مشاوره تجويز دارو، بررسی مشورتی رژيم های دارويی يا سازگار كردن داروها، به بيمار دسترسی داشته باشند، در آن صورت انجام يک ارزيابی دقيق می تواند به درک دليل برگشت پذيری و فيزيکی تغيير وضعيت روانی بيمار كمک كند.
برای مثال، در برخی از موارد بی اختياری ادراری ممکن است علائم آزاردهنده ای مانند تکرر، فوريت يا سوزش ادرار همراه با فقط حضور ساده باكتری ها (يعنی تعداد گلبول های سفيد خون كمتر از 10 به توان ۵ كولونی در هر ميلی‌ليتر) وجود نداشته٬ باشند.
در اين گونه موارد، مشاهده بدون درمان با آنتی بيوتيک ها برخی مواقع يک گزينه است. وجود علائم آتيپيکال مانند سردرگمی، تغيير وضعيت روانی، بی اشتهايی و تهوع را می توان به طور جدی در ارتباط با وجود باكتری ها در ادرار تلقی كرد و بايد درمانی فعال به اجرا گذاشته شود. داروسازان می توانند بيماران را برای انجام بررسی و مداخله پزشکی و پيشگيری از پيشرفت معکوس علائم فيزيکی و ادراكی ارجاع دهند.
عفونت های مجاری ادراری و ديليريوم مراقبان بيمار بايد آگاه باشند كه سردرگمی و به احتمال ديليريوم از جمله نشانه های آتيپيکال عفونت های مجاری ادراری و ساير عفونت های بالقوه (عفونت های مجاری ادراری، عفونت های سيستم عصبی مركزی مانند مننژيت، انسفاليت يا التهاب مغزی، عفونت های مغزی مرتبط با HIV  سپتيسمی، پنومونی) تلقی می شوند و نيازمند توجه فوری پزشکی هستند. ديليريوم دليل موقتی و به طور معمول برگشت پذير اختلال مغزی است و از نظر بالينی با طيف گسترده ای از ناهنجاری های عصبی روانی ظاهر می شود.
اگرچه ديليريوم می تواند در هر سنی اتفاق بيفتد اما به صورت شايع تری در بزرگسالان و در افرادی كه دارای وضعيت روانی مخاطره آميزی هستند روی می دهد .همچنين ،تقريبا 40درصد از موارد ديليريوم به دليل مصرف داروها به وجود میآيند)

ديليريوم در 10 تا 22درصد بيماران سالمند در زمان پذيرش در بيمارستان ديده می شود و 10 تا 30 درصد از موارد ديگر آن پس از پذيرش روی می دهند .اين عارضه در ميان بيماران ساكن در منزل كه پرستار دارند بسيار شايع است .نکته قابل توجه اين است كه حتی داروهايی با دوزها و مقادير درمانی می توانند در سالمندان موجب بروز ديليريوم شوند .

ميزان مرگ و مير در بيمارانی كه با ديليريوم پذيرش می شوند 10 تا 26درصد است .مرگ ومير در بيمارانی كه در طول دوره بستری دچار اين عارضه میشوند 22 تا 76درصد و در طول ماههای پس از ترخيص ميزان آن بالاست .اقامت طولانی سالمندان و بيماران پس از عمل جراحی در بيمارستان ، میتواند موجب بروز ديليريوم و افزايش عوارض جانبی ،هزينه و معلوليت درازمدت شود .

» نتيجه

سابقه دقيق و كامل دارويی و اطلاعات خاص پزشکی مربوط به سابقه بيمار موضوعی حياتی در روند برنامه ريزی مناسب برای درمان دارويی در بيماران سالمند مبتلا به بی اختياری ادراری است .
داروسازان به عنوان همکاران گروه های پزشکی می توانند اتيولوژی های دارويی بی اختياری ادراری را شناسايی كرده ،توصيه های درمانی ارائه كنند ،موجب افزايش آگاهی در باره اين موضوعها شوند و راهنمايی های مناسبی برای مراقبان بيماران ارائه كنند .داروسازان همچنين میتوانند برای پيشگيری از وخامت بيشتر بدنی و ادراكی بيمارانی كه دارای علائم عفونت های مجاری ادراری آتيپکال همچون سردرگمی و ديليريوم هستند ، آنها را ارجاع دهند .
نکته مهم اين كه ،داروسازان بايد هميشه آگاه باشند كه اهداف درمانی اختصاصی بيماران بيانيه هايی ايستا و ثابت نيستند ،بلکه میتوانند در طول زمان و بر حسب نياز تغيير كنند تا امکان ارزيابی دوباره و منظم را فراهم آورند و باعث شوند از فرصتهای حذف اتيولوژی های بالقوه ناشی از مصرف دارو يا تشدي دشده از سوی دارو غفلت صورت نگيرد.

يو اس فارماسيست - دانشنامه پزشکی



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*