استنت چیست و کجا استفاده میشود ؟

0

استنت­ها به از بین بردن انسداد و درمان شریان­های باریک یا ضعیف کمک می­کنند. پزشکان همچنین ممکن است استنت را در قسمت­های دیگر بدن برای کمک به عروق خونی مغز یا مجاری حمل ادرار و صفرا قرار دهند.

استنت معمولاً یک لوله فلزی مشبک بوده که البته نوع بافتی آن نیز موجود است. بعضی اوقات، پزشکان از استنت­ قابل جذب که آغشته به داروست به عنوان یک درمان موقت استفاده می­کنند.

استنت
استنت

موارد استفاده استنت

یکی از معمول­ترین کاربردهای استنت، باز کردن عروقی است که انسداد دارند.

پلاک (توده مسدود کننده در رگ) حاصل تجمع کلسترول، چربی و سایر مواد موجود در خون است. هنگامی که پلاک در جریان خون تشکیل می­شود، به دیواره شریان­ها می چسبد.

با گذشت زمان، این تجمع، عروق را باریک کرده و مقدار خون تازه ­ای که می­تواند به بدن برسد را محدود می­کند.

ایجاد پلاک در شریان­ها یکی از علل بیماری­های عروق کرونر قلب است. با گذشت زمان، افراد مبتلا به تنگی عروق ممکن است متوجه علائم هشدار دهنده ­ای مانند درد قفسه سینه شوند. اگر مبتلایان به این بیماری تحت درمان قرار نگیرند، ممکن است در معرض خطر عوارض بیشتری مانند حمله قلبی یا سکته مغزی قرار بگیرند.

اگر رگ در معرض خطر از کار افتادگی یا انسداد مجدد باشد، پزشکان ممکن است استفاده از استنت را برای باز نگه داشتن آن توصیه کنند.

پزشکان استنت را طی روشی تحت عنوان PCI  یا آنژیوپلاستی انجام می­دهند.

در طی آنژیوپلاستی ، پزشکان یک کاتتر(یک لوله توخالی , بلند و منعطف) را درون شریان قرار می­دهند. کاتتر دارای یک بالون کوچک بوده که استنت در اطراف آن قرار گرفته است.

وقتی کاتتر به نقطه انسداد می­رسد، پزشک بالون را باد کرده، استنت منبسط شده و در جای خود قفل می­شود. سپس پزشک کاتتر را خارج کرده و استنت را در جای خود رها می­کند تا شریان را باز نگه دارد.

گذاشتن استنت
گذاشتن استنت

 

پزشک بر اساس عواملی شامل اندازه رگ و محل انسداد تصمیم خواهد گرفت که استنت گذاری کند یا خیر.

پزشکان ممکن است از استنت برای موارد زیر استفاده کنند:

  • رگهای خونی مغز یا آئورت که در معرض خطر آنوریسم هستند
  • نایچه­های موجود در ریه­ها که در معرض آسیب هستند
  • مجاری که ادرار را از کلیه ها به مثانه منتقل می­کنند
  • مجاری که صفرا را بین اعضای بدن و روده کوچک حمل می­کنند

 

جراح می­تواند خطرات و مزایای آنژیوپلاستی را بیان کند.

آنژیوپلاستی ممکن است شامل عوارضی همچون:

  • خونریزی از محل درج کاتتر
  • عفونت
  • واکنش آلرژیک
  • آسیب به رگ در اثر ورود کاتتر
  • آسیب به کلیه ها
  • و ضربان قلب نامنظم گردد.

در بعضی موارد، ممکن است Restenosis (تنگی مجدد شریان) رخ دهد. این امر هنگامی است که بافت زیادی در اطراف استنت رشد می­کند که می­تواند مجددا شریان را باریک یا مسدود کند.

پزشکان ممکن است اشکالی از پرتودرمانی را توصیه کرده و یا از قرار دادن استنت آغشته به دارو به منظور کند کردن رشد بافت استفاده کنند.

 

کسانی که در معرض خطر بروز عوارض هستند عبارتند از:

  • افراد مسن
  • افرادی که در طول عمل دچار نارسایی قلبی می­شوند
  • افرادی که مبتلا به بیماری قلبی گسترده و انسدادهای متعدد عروق هستند
  • افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه

استنت می­تواند باعث لخته شدن خون شده و احتمال خطر حمله قلبی یا سکته مغزی را افزایش دهد. مؤسسه ملی قلب، ریه و خون اظهار می­دارد که حدود 1 تا 2 درصد افرادی که استنت در عروقشان قرار دارد، در محل استنت دچار لخته خون می­شوند.

پزشکان معمولاً برای جلوگیری از ایجاد لخته یک یا چند دارو تجویز می­کنند. داروهای ضد لخته ممکن است خطرات خود را به همراه داشته و ممکن است عوارض جانبی آزاردهنده ­ای مانند خارش را ایجاد کنند.

در موارد نادر، بدن فرد ممکن است استنت را پس زده یا واکنش آلرژیکی به مواد موجود در استنت نشان دهد. کسانی که هرگونه حساسیت شناخته شده­ای نسبت به فلزات دارند باید با پزشک خود در مورد گزینه­ های جایگزین صحبت کنند.

 

قبل از عمل

پزشک در مورد نحوه آمادگی برای استنت گذاری به بیمار توصیه­ هایی خواهد کرد.  آنها قبل از عمل اطلاعاتی را در مورد زمان متوقف كردن خوردن و آشامیدن و همچنین شروع یا توقف مصرف دارو به شما می­دهند.

افراد مبتلا به بیماری­های دیگری همچون دیابت یا بیماری­های کلیوی باید پزشک خود را مطلع سازند. در این موارد پزشک ممکن است مراتب دیگری را در نظر گیرد.

در حین عمل جراحی

بر اساس اعلام انستیتوی ملی قلب، ریه و خون، استنت گذاری فقط حدود یک ساعت طول کشیده و نیازی به بیهوشی عمومی ندارد.

فرد در طی کل مراحل هشیار بوده، بنابراین می­تواند دستورالعمل­های پزشک را بشنود.

پزشکان برای کمک به آرامش فرد، داروهایی را تجویز می­کنند. آنها همچنین ناحیه ­ای را که کاتتر(لوله باریک  مخصوص) وارد آن می­شود را بی حس می­کنند.

اکثر مردم حرکت کاتتر داخل عروق خود را احساس نمی­کنند. با این وجود ممکن است زمانی که بالون منبسط شده و استنت را در جای خود قرار می­دهد، کمی درد احساس شود.

پس از قرار دادن استنت ، پزشکان بالون را خالی کرده و کاتتر را خارج می­کنند. آنها ناحیه ­ای را که کاتتر وارد پوست شده را پانسمان کرده و با اعمال فشار به آن از خونریزی جلوگیری می­کنند.

بعد از عمل

اکثر افراد حداقل باید یک شب را بعد از عمل جراحی در بیمارستان بمانند که اینکار به پزشک اجازه می­دهد فرد را تحت نظر بگیرد. در طول مدت بستری در بیمارستان، یک پرستار مرتباً ضربان قلب و فشار خون فرد را بررسی می­کند. آنها همچنین ممکن است پانسمان را تغییر داده یا زخم را تمیز کنند.

در صورت عدم بروز مشکل، بیمار ممکن است فردای آن روز بیمارستان را ترک کند.

به مرور زمان که محل ورود کاتتر بهبود یابد، کبود شده و ممکن است به یک بافت برآمده کوچک تبدیل شود که طبیعی است. این محل ممکن است حداقل برای یک هفته حساس باقی بماند.

بهبود

بیمار ممکن است تا یک هفته بعد از عمل به استراحت نیاز داشته باشد.

یک استنت گذاری موفقیت آمیز باید علائمی مانند درد قفسه سینه و تنگی نفس را کاهش دهد.

بسیاری از افراد ممکن است طی یک هفته پس از استنت گذاری موفق، به کار و فعالیتهای عادی خود باز گردند.

 

در طول دوره نقاهت، پزشکان داروهای ضد انعقاد خون را برای جلوگیری از تشکیل لخته خون در نزدیکی محل استنت تجویز می­کنند. آسپرین یک داروی ضد انعقاد خون است که فرد باید بعد از قرار دادن استنت، به طور روزانه و دائمی از آن استفاده کند.

پزشکان همچنین ممکن است دارویی بنام مهار کننده P2Y را توصیه کنند. مهارکننده­های P2Y شامل کلوپیدوگرل، تیکاگرلور و پراسوگرل هستند.

آنها همچنین به فرد دستورات ریکاوری خاصی مانند اجتناب از انجام فعالیت­های شدید یا ورزش­های سنگین در حین بهبودی را می­دهند.

استفاده طولانی مدت

اکثر استنت ها برای جلوگیری از بسته شدن رگ و عوارض بالقوه تهدید کننده زندگی در شریان بطور دائم باقی می­مانند.

بعضی از استنت­ها موقت هستند و استنت جذبی هم نامیده میشوند. پزشکان ممکن است از استنت­های آغشته به داروهای خاصی استفاده کنند که به تجزیه پلاک(توده مسدود کننده شریان) و یا جلوگیری از ایجاد آن در رگ کمک کند. این استنت ها به مرور زمان جذب می­شوند.

اگرچه یک استنت ممکن است علائمی مانند درد قفسه سینه را تسکین دهد، اما راهکاری برای سایر موارد اساسی مانند تصلب شرایین و بیماری عروق کرونر قلب نیست. حتی با وجود استنت، فرد مبتلا به این شرایط ممکن است لازم باشد برای جلوگیری از بروز عوارض بیشتر، اقدامات دیگری را انجام دهد.

پزشکان پس از قرار دادن استنت، اصلاحاتی در سبک زندگی را به بیمار توصیه می­کنند تا از ایجاد مجدد پلاک در عروق جلوگیری شود.

این توصیه ها اغلب شامل موارد زیر است:

  • یک رژیم غذایی سالم
  • ورزش منظم
  • حفظ وزن نرمال
  • ترک سیگار و تنباکو
  • کاهش استرس

استنت­ها معمولاً فقط بخشی از درمان هستند. پزشکان ممکن است برای سایر بیماری­های زمینه ­ای نیز دارو تجویز نمایند.

شاید این موارد نیز مورد علاقه شما باشد

پاسخ دهید

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد